Ik schrijf dit, omdat ik anders niets schrijf. Eén stukje per dag schrijven. Dat zou toch moeten lukken in deze verplichte Sabbatical.
Maar het komt er niet van.
Al heb ik twee nachten geleden alweer drie blogs geschreven – in mijn hoofd.
Ze waren ijzersterk.
Mijn lezerspubliek, bestaande uit moeders M. en langeafstandsvriendin I., is gelukkig heel trouw.
En mooie man L.? voor hem hoef ik het niet te doen; wij spreken niet dezelfde taal.
Letterlijk en soms ook figuurlijk.
Misschien schrijf ik morgen écht. Of vannacht weer, in mijn hoofd. Ook goed.